Pokazywanie postów oznaczonych etykietą saponiny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą saponiny. Pokaż wszystkie posty

środa, 19 sierpnia 2015

Komosa ryżowa - peruwiańska kasza dla każdego

Quinoa - komosa ryżowa przez Inków była nazywana matką zbóż, obecnie uważana za pożywienie doskonałe.
Dostarcza bowiem pełnowartościowego białka. Jest źródłem aż 8 aminokwasów, co nie jest typowe dla roślin. Ich występowanie w komosie sprawia, że może ona zastąpić mięso. Jest bogatym źródłem witaminy E. Zawiera witaminy D, C, B oraz żelazo, miedź , potas, cynk, magnez, fosfor, mangan oraz regulujący pracę przewodu pokarmowego błonnik.
Komosa to również żródło silnych przeciwutleniaczy chroniących przed zbyt szybkim starzeniem sie organizmu oraz przed rozwojem chorób nowotworowych.
Zawiera ponad 2 razy więcej nienasyconych kwasów tłuszczowych niż pszenica. Spożywanie kwasów omega-3 oraz kwasu alfalinolenowego, obecnych w ziarnach quinoa wpływa korzystnie na układ krążenia oraz zapobiega miażdżycy.
Komosa dostarcza sporo energii, gdyż ziarna składają się głównie z węglowodanów. Przy czym zboże to posiada niskie IG =35, co oznacza, że energia uwalnia się powoli. W jej skład wchodzą głównie węglowodany złożone, ponadto będąc źródłem błonnika obniża poziom glukozy we krwi. W związku z tym może być spożywana przez chorych na cukrzycę. Doskonale sprawdzi się również w jadłospisie osób odchudzających się.
Nie zawiera glutenu, zatem mogą ją spożywać również osoby chore na celiakię.
Komosa ryżowa posiada właściwości wzmacniające cały organizm a w szczególności nerki. Polecana jest również na bóle migrenowe. Polecana jest matkom karmiącym, ze względu na właściwości wspomagające wytwarzanie pokarmu oraz dzieciom ze względu na lekkostrawność oraz właściwości stymulujące hormon wzrostu.
Ziarna komosy zawierają saponiny, dzięki którym komosa wykazuje właściwości przeciwalergiczne, przeciwzapalne i immunostymulujące.
Komosa ma lekko słodkawy smak, nadaje się do przyrządzania dań głównych oraz deserów. Może zastąpić ryż, kasze, makarony, ziemniaki. Można dodawać ją do zup, sałatek, stosować do wypieków. Prażone ziarna są doskonałym dodatkiem do jogurtu.
Ziarna komosy należy przed spożyciem wypłukać, gotować w proporcji 1: 2 ( szklanka komosy na 2 szklanki wody) ok. 10-15 minut. Ugotowaną można przechowac w lodówce, w szczelnym pojemniku do 3 dni.

Komosę można kupić w sklepach ze zdrową żywnością, ale ostatnimi czasy jest również dostępna w supermarketach.

Różne wariacje z quinoa w roli głównej 
W sałatce z kalafiorem
W kotletach kalafiorowo-brokułowych
W papryce faszerowanej

wtorek, 6 maja 2014

Jemy szparagi

Szparagi to znakomite warzywa o niskiej zawartości tłuszczu i sodu, są doskonałą potrawą dla osób dbających o linię. W ich składzie znajduje się sporo składników odżywczych, które mogą zapobiegać chorobom serca i nowotworom.
Szparagi zawierają :
- błonnik - jest istotny dla prawidłowego trawienia oraz obniżenia stężenia cholesterolu.  
- glutation - przeciwutleniacz zwalczający czynniki rakotwórcze, chroniacy komórki przed wolnymi rodnikami
- kwas foliowy - szczególnie ważny dla kobiet w ciąży, gdyż zapobiega on niektórym wadom układu nerwowego u płodu. Kwas foliowy chroni także serce, obniża poziom homocysteiny, związanej ze zwiększonym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca. Kwas foliowy może również zapobiegać chorobie nowotworowej. Niedobory tej witaminy mogą uszkadzać DNA i prowadzić do zmian nowotworowych w komórkach
- rutyna - współdziała z witaminą C, utrzymując we właściwej kondycji naczynia krwionośne
- saponiny - mogą zapobiegać chorobom serca, wpływając na zmniejszanie wchłaniania cholesterolu z przewodu pokarmowego
- witamina B6 - stymuluje układ odpornościowy, niezbędna do produkcji przeciwciał. 
Badania naukowe sugerują, że witamina B6 może wpływać na obniżenie objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego oraz nudności we wczesnych miesiącach ciąży.

Aby wykorzystać w pełni składniki odżywcze zawarte w szparagach warto gotować je na parze.
Do gotowania w wodzie trzeba użyć wysokiego garnka, tak aby czubki szparagów nie były zanurzone w wodzie. Jest to szczególnie ważne, ponieważ najwięcej cennych składników znajduje się właśnie w czubkach szparagów. 
Białe szparagi ze względu na lekkie zdrewnienie skórki obieramy obieraczką do warzyw. Robimy to jak najcieniej, pomijając główki. Zielone szparagi nie wymagają obierania. Odcinamy jedynie nożem łuski na łodygach. Fioletowych również nie obieramy. Jednak w każdym przypadku musimy odciąć zdrewniałe końcówki. W przypadku zielonych szparagów wystarczy lekko odgiąć końcówki a szparagi same złamią się we właściwym miejscu, gdzie kończy się zdrewniała część. Należy też pamiętać, że szparag mięknie od głowy, dlatego do gotowania w wodzie przyda się wysoki garnek. Wstawiamy do niego luźno związane szparagi. Ich główki powinny wystawać ponad poziom wody, by miękły gotując się na parze. Zielone szparagi gotujemy krótko 2–3 minuty. Białe i fioletowe należy gotować nieco dłużej, ok. 10–15 minut do momentu, aż widelec będzie łatwo się w nie wbijał.
Doskonałym sposobem przygotowania szparagów i zachowania witaminy B jest pieczenie.
Odcięte końcówki można wykorzystać do gotowania wywaru na zupę lub sos.
Subiektywnie wybrane miejsca z przepisami na smakowite szparagi :
pieczone szparagi
zupa krem ze szparagów
risotto ze szparagami
szparagi w Jadłonomii

środa, 4 września 2013

Soczewica

W starożytnej kuchni greckiej i rzymskiej uchodziła za potrawę ubogich. W kuchni żydowskiej przygotowywana z pszenicą służyła za danie pokutne. W Polsce niegdyś używana jako roślina pastewna na długo została zapomniana. Dziś jest ulubienicą wegetarian, w których diecie z powodzeniem zastępuje mięso.
Zawiera mało tłuszczu i jest bogata w białko.
Zawiera nierozpuszczalny błonnik, który zaspokaja głód i zapobiega zaparciom oraz rozpuszczalny błonnik, który pomaga obniżyć stężenie cholesterolu i stabilizuje poziom cukru. Pół szklanki gotowanej czerwonej soczewicy zawiera 7,8 g błonnika, z czego 1,3 to błonnik rozpuszczalny.
Fitosterole w soczewicy obniżają stężenie cholesterolu.
Soczewica ma w swoim składzie również inhibitory kinazy tyrozynowej. Są to związki, które mogą współdziałać z błonnikiem w stabilizowaniu poziomu cukru we krwi. Natomiast inhibitory proteazy, występujące również w innych warzywach strączkowych mogą powstrzymywać rozwój guzów, hamując podział komórek nowotworowych.
Fitoestrogeny zawarte w soczewicy wpływają na obniżenie ryzyka choroby wieńcowej oraz mogą łagodzić objawy okresu menopauzy.
Soczewica zawiera również kwas foliowy, mający zasadnicze znaczenie w ochronie przed niektórymi wadami wrodzonymi układu nerwowego, nowotworem i chorobami serca.
Większość gatunków soczewicy jest dobrym źródłem żelaza, które ma zasadnicze znaczenie dla odporności, zdrowia w ciąży i zapobiegania anemii.
Saponiny - związki znajdujące się w soczewicy mogą zapobiegać chorobie wieńcowej dzięki absorbcji i wiązaniu cholesterolu w przewodzie pokarmowym. Badania laboratoryjne wykazały, że związki te mogą powstrzymywać rozwój nowotworu poprzez zwiększanie liczby komórek odpornościowych odpowiedzialnych za rozpoznanie i niszczenie tworzących się komórek nowotworowych oraz hamowanie przemian w samych komórkach już rozwijającego się nowotworu.
Soczewica ma bardzo niski indeks glikemiczny, może być stosowana podczas różnych diet.
Soczewica to idealny materiał na zupy, gulasze lub sałatki, świetnie pasuje do curry i doskonale łączy się z miętą, która nadaje jej pikantny posmak. W odróżnieniu od innych roślin strączkowych, nie musi być namaczana przed ugotowaniem, gdyż bardzo szybko chłonie wodę. W zależności od gatunku lub świeżości soczewicy (starsza jest twardsza) gotowanie może zająć od 10 minut do godziny. Idealne proporcje do gotowania ziaren to dwie szklanki wody na szklankę soczewicy. Musimy jednak pamiętać, iż soczewicę łatwo rozgotować, dlatego należy co jakiś czas sprawdzać, czy jest już miękka.
Sól dodana do gotującej soczewicy sprawia, iż ziarna twardnieją. Dobrze więc posolić je dopiero pod koniec, gdy są już ugotowane.
Produkty zawierające kwasy, np. wino lub pomidory, wydłużają czas gotowania soczewicy.
Jedzenie razem z soczewicą pokarmów bogatych w witaminę C poprawia wchłanianie żelaza. Aby nie tracić witaminy B zawartej w soczewicy, nie należy jej gotować w dużej ilości wody, jeśli musimy odcedzić soczewicę, warto zachować wodę z gotowania i użyć jej do innych dań.
  • Ugotowaną soczewicę, zmiksowaną z czosnkiem, jogurtem, sokiem z cytryny można stosować jako dip lub pastę do smarowania chleba.
  • Ugotowaną soczewicę można dodać do ciasta na naleśniki lub placki
  • Gotowaną soczewicę można również dodawać do mięsa na kotlety mielone lub pieczeń rzymską lub po ugotowaniu rozdrobnić, doprawić, dodać jajko, bułkę tartą i smażyć jak hamburgery.

Z mielonej soczewicy otrzymuje się mąkę. Mąka ta popularna jest przede wszystkim w krajach azjatyckich, gdzie przygotowuje się z niej m.in. chleb. Mąka z soczewicy jest bogata w białko, zdrowa i idealna do przygotowywania pełnowartościowych ekologicznych posiłków. W kuchni wykorzystamy także kiełki soczewicy bogate w kwas foliowy. 

Duszona soczewica z pomidorami i cebulą

To pożywne wegetariańskie danie, bogate w błonnik, dostarczające dużo beta-karotenu.
Można je dodatkowo posypać pokruszonym kozim serem lub fetą

4 porcje :
1 szklanka suszonych grzybów shitake / można dać inne grzyby/
1 szklanka wrzątku
4 łyżeczki oliwy z oliwek
3 marchewki pokrojone w cienkie plasterki
8 ząbków czosnku pokrojonych w cienkie plasterki
3/4 szklanki soczewicy
1 szklanka przecieru pomidorowego
3/4 łyżeczki soli
3/4 łyżeczki mielonego kminu rzymskiego
3/4 łyżeczki imbiru
1/2 łyżeczki szałwi
1 duża cebula pokrojona w cienkie półplasterki
2 łyżeczki cukru
1 szklanka mrożonego groszku lub puszka groszku

Zalać wrzątkiem grzyby shitake i odstawić na 20 minut, żeby zmiękły. Wyjąć grzyby, odkroić trzonki, kapelusze pokroić w cienkie plasterki. Płyn przecedzić i odstawić.
Rozgrzać 3 łyżeczki oliwy na średnim ogniu, wrzucić marchewkę i czosnek. Smażyć 5 minut aż marchewka zmięknie.
Dodać soczewicę, pomidory, kmin rzymski, imbir, szałwię, grzyby i zachowany płyn z moczenia grzybów. Wlać 3 szklanki wody i doprowadzić do wrzenia. Zmniejszyć ogień, przykryć i gotować powoli ok. 35 minut, aż soczewica zmięknie. Dodać sól.
Rozgrzać ostatnią łyżeczkę oliwy na patelni. Wrzucić cebulę i cukier. Smażyć 5 minut, aż cebula będzie rumiana.
Wrzucić do warzyw groszek, podgrzewać 2 minuty.
Ułożyć na wierzchu skarmelizowaną cebulę i podawać.

1 porcja zawiera 290 kcal, 15 g białka, 49 g węglowodanów, 5,5 g tłuszczów, 10 g błonnika, 0 mg cholesterolu